Blogarchief

Posts tonen met het label gelukkig. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gelukkig. Alle posts tonen

dinsdag 16 april 2013

Steun



Steun

Ik ben jouw mosterd na de maaltijd
jouw snelle vis achter het net
ik ben het glas dat half leeg is
geen einde aan een lang gebed.

ik ben de nagel aan jouw doodkist
verbijstering in jouw verstand
het onkruid tussen al je bloemen
een groot gat gapend in jouw hand.

ik ben de aap die uit jouw mouw komt
de vele noten op jouw zang
te vaak de argus in jouw ogen
het avondrood bij zonsopgang.

ik ben jouw achterhaalde waarheid
jouw addertje onder het gras
verdwaalde naald in elke hooiberg
de spliterwt onder jouw matras.

maar ook het doekje voor het bloeden
jouw pakje boter bij de vis
ik blijf jouw hoop in bange dagen
het goede antwoord in jouw quiz.

de kers met slagroom op jouw taartje
een reddingssloep op open zee
ik ben het glas dat half vol is
maar ook jouw koekje bij de thee.

ik ben jouw warme wollen wanten
de gloeilamp in jouw schemerlamp
‘k wil zijn jouw airbag en jouw harnas
jouw redding bij een grote ramp.

' t ontbrekend stukje van jouw puzzel
een sterke steunzool in jouw schoen
de laatste dans, het laatste rondje
je zult het met mij moeten doen.


© Ingrid Punt april 2013


maandag 14 mei 2012

Ode aan Jou



Ode aan jou...

Hoe moet ik het omschrijven ’t gevoel dat mij nu raakt…
wij hebben door de jaren al zoveel meegemaakt.
De pieken en de dalen die bij het leven horen,
jij bent mij ondanks alles nooit uit het oog verloren.

‘t Spoor soms even bijster, het pad heel even kwijt
elkaar toch blijven steunen maar het koste even tijd.
We bleven samen lachen,vaak was het met een traan.
De humor die we deelden deed het verdriet vergaan.

Verstand komt met de jaren, ik weet nu wat ik wil…
nog steeds diezelfde liefde, maar nu met dát verschil.
“Wij zijn niet meer dezelfde, wat ouder en doorleeft
en kunnen rcht genieten van wat het leven geeft.”

Een man om op te bouwen, die er altijd voor me is,
op wie ik kan vertrouwen, ook bij een hindernis.
Een thuis, veilige haven, maar ook dat warme bad,
nooit meer te hoeven zoeken, ik heb het altijd al gehad.

Misschien zijn we iets grijzer maar een ieder die ons ziet,
zal het alleen beamen, jij blijft mijn favoriet.
Zo met elkaar verweven, het lot heeft het bepaalt
niet even maar voor ‘t leven totdat de dood ons haalt.

Het is dus te verklaren hetgeen dat ik nu voel.
Maar niet te evenaren ik heb nog maar één doel.
Met jou… voor altijd samen, ik durf de strijd wel aan,
om samen oud te worden, nooit meer alleen te staan.

© Copyright Ingrid Punt 3 Mei 2012