Herinneringen

Herinneringen

Teveel verhalen ongeschreven,

gebeurtenissen ongekend,

men kan ze nimmer herbeleven,

en menig held blijft onbekend.

De tijd ontneemt ons het vermogen,

al liggen zij diep in ons hart,

met onze dood zijn ze vervlogen,

herinneringen… wit of zwart.

Op schrift is alles opgetekend,

blijft een gebeurtenis een feit,

zo leeft men voort, voor altijd zichtbaar,

gered van de vergetelheid.

Dus schrijf het op, al lijkt het simpel,

je eerste lief, je eerste zoen,

je eerste kind, je eerste rimpel,

je kunt het nooit meer overdoen.

© Ingrid Punt april 2013

Inzicht

Inzicht

Jij zo donker, ik zo blond,

dus lijk ik op mijn vader,

aan hem was ik ooit meer gehecht,

al was de band niet echt zo slecht

mijn vader lag me nader.

Want jij en ik, we botsten soms

om niets bijzonders, vaak iets doms,

jij nam de dingen wel eens zwaar

ik was een moeilijk exemplaar

begrepen echt niets van elkaar.

En vader… ach … hij is niet meer,

elkaars verdriet zien deed echt zeer,

het bracht ons dichter bij elkaar,

jij werd behoorlijk grijzer,

en ik een beetje wijzer.

De tijd heeft het ons ingeprent,

want jij en ik zijn nu gewend

elkaar te respecteren,

beseffen dat we van elkaar

ook heel veel kunnen leren.

Jij zo grijs en ik zo blond,

ik lijk nog steeds op vader,

maar zie in jou een prachtig mens,

een moeder die ik ieder wens,

dat inzicht bracht ons nader.

© Ingrid Punt maart 2013

Kerstversiering

Kerstversiering...

'Klaas ... wat doen we met moeder dit jaar?'

Klaas kijkt zijn vrouw verbaast aan 'Wat doen we met moeder dit jaar?' 

Als hij eerlijk antwoord zou geven zouden ze hem waarschijnlijk direct opsluiten. De kerstdagen én oud en nieuw inbegrepen, bivakkeert zijn schoonmoeder - al sinds hij zich kan heugen - een volle week bij hen. Dit jaar zal dat niet anders zijn. Bij de gedachte zakt zijn humeur naar het nulpunt. Want je kan alles van zijn schoonmoeder zeggen, maar een gezellig mens, makkelijk in de omgang en subtiel, horen geen van drieën in het rijtje thuis.

Vanaf het moment dat hij bij haar een stap over de drempel waagde was het hem al duidelijk, hij viel niet in de smaak, en dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Sterker nog, er deugde eigenlijk helemaal niets aan hem. Zijn uiterlijk, zijn loopje, zijn kleding, zijn baan, zijn afkomst, hij kon gewoon geen goed doen. Deed hij in het begin nog zijn uiterste best om het beeld dat ze van hem had in positieve zin te veranderen, inmiddels heeft hij de moed allang opgegeven. Hij zit zijn tijd met haar wel uit.

'Hallo ma, alles goed ma, wil je iets drinken ma, zit je lekker ma, zal ik je zo naar huis brengen ma?' 

Vooral dat laatste gaat hem ontzettend makkelijk af en bij de gedachte dat hij haar op de terugweg flink kan laten schrikken door zo nu en dan flink gas te geven om vervolgens op de rem te trappen doet hem grijnzen. Dat moet hij haar nageven, ze weet het beste in hem naar boven te halen.

Het is nieuwjaarsdag en z’n schoonma kijkt hem na een volle week getreiter vanaf haar troon hooghartig aan. 'Hoe is het nu op je werk, al promotie gemaakt of hang je daar nog steeds de loopjongen uit?' ze werpt een veelzeggende blik op haar dochter. Maar die doet zoals gewoonlijk of haar neus bloed. Hij begrijpt eens te meer waarom zijn nimmer gekende schoonvader ooit met de noorderzon is vertrokken. Verbolgen kijkt hij toe hoe zijn vrouw suikerzoet de klontjes aangeeft en de angst dat ze ooit op haar moeder zal gaan lijken slaat hem om het hart.

Wanneer z’n vrouw de lege kopjes naar de keuken brengt, sist z’n schoonmoeder hem toe dat hij een klein miezerig mannetje is en dat in haar ogen altijd zal blijven. Ze slaakt een diepe zucht en vraagt zichzelf hardop af wat haar dochter ooit in hem heeft gezien. Ze had zo veel beter kunnen krijgen. Hij haalt zijn schouders op en met een vaag lachje rond zijn mond helpt hij zijn venijnig mopperende schoonmoeder in haar jas.

'Schat, ik breng je moeder even naar huis en ik breng meteen de kerstversiering even naar de schuur.'

Als hij een paar uur later fluitend met een volgeladen steekwagen richting schuur loopt, vraagt hij zich af wat hij volgend jaar met kerst zal gaan doen. Twee weken Bahama’s lijkt hem wel wat. Met een vette erfenis moet dat zeker lukken. Hij zet de zware, bijna onhandelbare doos achter in de schuur, waarna hij de deur sluit om die voorlopig niet meer te openen.

Copyright © Ingrid Punt 2010

Thaise droom

Thaise droom…

“Voor jou biefstuk schat?” Het frelé donkere vrouwtje knikt vriendelijk naar de oude man die stoer zijn oude versleten portemonnee uit zijn glimmende achterzak trekt. Hij strijkt door zijn spaarzame haar, waaronder de roze schedel al aardig aan strijd begint te winnen. “En een lekker wijntje erbij?” Ze knikt weer braaf en gaat in de stoel zitten die de oude baas haar aanwijst. Hij heeft het goed voor elkaar, al zegt hij het zelf. Over een aantal jaren is hij wellicht nóg slechter ter been en moet zij voor hem zorgen.

Met de huidige crisis is de zorg straks minimaal.

Dus nu even een kwestie van investeren maar dan heb je straks ook wat.  Loes kookt lekker, houd zijn huisje op orde en zijn bed warm. Ja…. Hij zit op rozen. Loes… nou ja, eigenlijk heet ze anders maar die thaise namen zijn zo moeilijk uit te spreken dus het werd al snel Loes. Het schijnt haar niet uit te maken, ze luistert even goed wel naar hem. Dat de gesprekken gebrekkig en moeizaam verlopen neemt hij op de koop toe. Zij spreekt een beetje engels, hij niet maar met handen en voeten kom je een eind. Ze is jong en flexibel dus ze leert snel.

Ze kijkt hem afwezig na terwijl hij de bistro binnen loopt. Haar gedachten zijn in het verre Thailand bij haar kind en de rest van haar familie. Over een aantal dagen komt haar moeder met haar kind voor twee weken over.  Ze mist ze ontzettend en Jan heeft de tickets al geregeld. Ach, hij is zo slecht nog niet. Hij slaat niet, behandeld haar naar omstandigheden redelijk en zijn gezondheid laat te wensen over. Dus het is nu even investeren en straks incasseren. Jan heeft een groot huis, groot genoeg voor haar en haar hele familie. En geld genoeg want ze krijgt elke dag biefstuk.

Jan heeft een slecht hart en een hoge bloeddruk, om over zijn cholesterolgehalte maar te zwijgen. Tot voor kort had ze zelfs nog nooit van cholesterol gehoord. Maar ze is jong en flexibel en leert snel. Van het dieet waaraan hij zich eigenlijk strikt moet houden heeft ze hem af weten te brengen, evenals de medicijnen. Nee, Thaise kruiden zijn veel beter en gezonder. En roomboter, véél roomboter, dikke plakken roomboter. Ze bakt de biefstukken erin en smeert het duimdik op zijn brood. Als je rijk bent eet je roomboter. jan slikt letterlijk en figuurlijk alles van haar, zolang ze hem maar op zijn wenken bedient. 

Even later ploft Jan hijgend naast haar neer en wist met zijn grote geruite zakdoek het zweet van zijn hoogrode voorhoofd. Hij kijkt tevreden naar Loes die zich inmiddels tegoed doet aan haar biefstuk. De flinke  portie patat naast haar biefstuk schuift ze op zijn  bord en voegt er een flinke lepel Mayonaise aan toe.. “Eat Jan, felly nice” zegt ze beminnelijk. En om haar woorden kracht bij te zetten zwaait ze met haar hand langs haar wang. Jan lacht en zegt, “ik moest zo om je moeder lachen toen ik haar aan de telefoon had. Zuulkool, zuulkool zei ze. Met dit weer, hoe verzin je het.” 

Hij slaat zich op de knieën, maar Loes vertrekt geen spier en kijkt hem met een lege niet begrijpende blik aan.Terwijl hij haar patat verder naar binnen werkt denkt hij aan zijn vorige vlam. Ook een Loes, want die Poolse namen zijn ook al zo moeilijk te onthouden. Het was een mooie jongedame die hij via internet had leren kennen. Na  een paar weken heen en weer mailen had hij haar al over laten komen. Maar ze was niet zo volgzaam als ze in de eerste instantie leek en na een dagje markt verdween ze spoorloos met zijn bankpas. Hij had verder geen moeite meer gedaan om te achterhalen waar ze zat. Na een paar dagen en enkele honderden euro’s armer had hij zijn rekening laten blokkeren.  Hij had haar niet meer terug gezien.

Maar zo snel liet hij zich niet uit het veld slaan. Op advies van een oude vriend reisde hij af naar Thailand. Loes had hem vanaf dag één achterna gelopen. Wat ze in hem had gezien… hij had geen idee. Wellicht vond ze hem een man van de wereld bedacht hij trots. Loes schept nog maar eens een flinke portie patat op zijn bord, wederom gevolgd door een flinke schep mayo. “You eat … this food is felly good for you. “ en weer zwaait haar hand langs haar wang. 

Ja…. met deze Loes wil hij wel honderd worden.

(c) Copyright Ingrid Punt