Niemendalletje

Niemendalletje

Gewoon een niemendalletje,

het stelt niet echt veel voor,

een klein simpel gevalletje,

je hebt het vast wel door.

Wat orchideeën voor een raam,

dat bootje in de gracht,

die dikke koopman bij zijn kraam,

toerist in klederdracht.

Een volgzaam pingpongballetje,

rood schepje in ’t zand,

oud keukenraam met valletje,

de boot naar Ameland.

Wat mussen op een tafeltje,

drie kikkers in een sloot,

vanille-ijs met wafeltje,

een vers gebakken brood.

De voordeur in het halletje,

een saaie grijze muis,

twee koeien in een stalletje,

het klokje bij u thuis.

Mooi tuintje met een schommeltje,

groen bankje in een park,

wat koekjes in een trommeltje,

solide houten hark.

Even geen wolkje aan de lucht,

geen zorgen, geen gezeur…

vandaag ben ik in deze klucht

geluksambassadeur.

Gewoon een niemendalletje,

het stelt niet héél veel voor,

zo’n simpel klein gevalletje,

vandaag ga ik er voor.

© Ingrid Punt mei 2013

Het Wad ... wat?

Het Wad

Met een kop vol met zorgen

zware schoenen vol lood,

kom ik aan bij de haven...

sleep mezelf op de boot.

Aldoor jachten en jagen

met het hart in de keel,

overdenk ik mijn vragen...

oh, wat zijn het er veel.

De geluiden verstommen,

brute kracht van de wind

doet mijn zorgen verdommen,

ben weer vrij als een kind.

Met de beukende golven,

het geluid van de meeuwen

overleeft de natuur ons 

al eeuwen en eeuwen.

Laat het denken voor later,

ik heb het even gehad,

starre stress heeft geen vat

op de kracht van het wad.

Ingrid Punt 3 mei 2013

Herinneringen

Herinneringen

Teveel verhalen ongeschreven,

gebeurtenissen ongekend,

men kan ze nimmer herbeleven,

en menig held blijft onbekend.

De tijd ontneemt ons het vermogen,

al liggen zij diep in ons hart,

met onze dood zijn ze vervlogen,

herinneringen… wit of zwart.

Op schrift is alles opgetekend,

blijft een gebeurtenis een feit,

zo leeft men voort, voor altijd zichtbaar,

gered van de vergetelheid.

Dus schrijf het op, al lijkt het simpel,

je eerste lief, je eerste zoen,

je eerste kind, je eerste rimpel,

je kunt het nooit meer overdoen.

© Ingrid Punt april 2013

Mijn stekkie

Mijn stekkie

In de schaduw van de steiger 

zwemmen vissen traag en loom, 

niemand die me iets kan maken 

waan me in een mooie droom 

Het gekwetter van wat eenden 

en geen wolkje aan de lucht, 

blote voeten in het water, 

een tevreden diepe zucht. 

Aan de horizon gloort IJburg, 

naast me ruist het wuivend riet. 

IJburg is aan het ontwaken 

maar haar drukte deert me niet. 

In de verte glijdt een bootje 

badend in de ochtendzon, 

even sluit ik loom mijn ogen, 

wou dat ik hier blijven kon. 

Hier op deze kale steiger 

in de vroege eenzaamheid, 

voel ik mij volmaakt gelukkig. 

toppunt van tevredenheid.

© Copyright Ingrid Punt Juni 2012 

Kistje

Het geluk zit in de kleine, simpele dingen.
Maar al te vaak gaan we er aan voorbij.
Helaas… wanneer we het beseffen,
is het vaak verleden tijd.

Kistje…

Ik heb een stoffig kistje,
en heb het goed verstopt.
’t staat ergens in een nisje
wat achteraf gepropt.

Gewoon een lelijk kistje,
wat moet een mens ermee,
de verf is afgebladderd
het deksel haast in twee.

Het is een heel oude kistje
‘t slotje is al stuk.
Voor mij van grote waarde
daarin zit mijn geluk.

Het kistje heeft geen bodem
en heb ik soms verdriet,
dan kijk ik in dat kistje…
geen bodem, geen limiet.

Ik zie je naar me lachen,
ruik weer de zilte zee…
de golven rond mijn voeten
en ik ben dik tevree.

Ik koester de momenten…
en voel weer het geluk.
Een schaterlach, een zonnestraal,
mijn dag kan niet meer stuk.

Je mag het wel eens lenen,
als jij je eenzaam voelt.
Geluk is voor ons allemaal…
daar is het voor bedoeld

Maar niemand wil het hebben…
men loopt er aan voorbij.
Geen mens heeft er nog oog voor,
in deze maatschappij.

Een lelijk stoffig kistje,
het valt wat in het niet
’t geluk zit in het kleine…
maar niemand die het ziet.

Copyright © Ingrid Punt september 2011

Geluk...

Geluk

Gelukkig heb ik niet écht veel nodig om me volmaakt gelukkig te voelen ...
Geef me een fiets, een lekker zonnetje, lekker briesje, blauwe lucht. Her en der een wolkje of wat. Zo af en toe een luidkeels schreeuwende meeuw en ander laag overvliegend tuig. Weilanden met wat klaprozen, margrieten, boter en paardeblommen en ander voor mij onbekend uit de aarde omhoog geschoten gedoe ...

Een paar verdwaalde lome schapen, een kudde luie koeien en kabbelend water tegen de dijk ... twee oudjes, hand in hand op een bankje -zij met zonnehoedje en hij met een tot petje geknoopte zakdoek op z’n hoofd - Ach, noem het maar niet veel.

En dan af en toe ingehaald worden door een op hol geslagen wielrenner met tunnelvisie. Op een  te dure racefiets, die ééns per jaar uit het vet is gehaald omdat het zonnetje eindelijk schijnt. Met een te dikke buik in een te strakke fietsbroek, fietshelmpje, fietsbril, handschoentjes, gladgeschoren klapkuiten - uiteraard géén bel- die jou met veel gefluit, gesis en geroep opzij probeert te manoeuvreren.

En als het hem dan eindelijk is gelukt en hij recht voor je rijdt een keiharde scheet... 'sorry'... wind laat.

Kijk ... dát is nou geluk ... tenminste als je wind mee hebt!

© Ingrid Punt 2010