Mooi schilderij

~~~~

Pubers, ze lijken soms van een andere planeet te komen.
Volgens de audioloog mankeert er niets aan zijn gehoor.
Gelukkig is het een fase, "zeggen ze."
Pubers, je moet er maar van houden.

~~~~

Mooi schilderij

Jij bent mijn puberale schat

je luistert niet meteen

jouw kamer doet me denken

aan een groot werk van Jan Steen

Zelfs Rembrandt zou jaloers zijn

op zo’n uiterst scherp contrast,

dat spel van licht en donker,

alles vind jij op de tast.

‘t ‘stilleven’niet te vangen

met de kleuren van Van Gogh,

was dat zijn oor? O nee, wat goor!

Het leeft nog nét niet… och…

al val ik in herhaling

zeur en smeek ik keer op keer

jouw blik blijft onbevangen

als het meisje van Vermeer

Je lijkt me niet te horen

en soms kijk je blij verrast…

Maar nu ben ik er klaar mee,

ruim die troep op in je kast!

© Copyright Ingrid Punt oktober 2012

Bed time story "Wat te doen als je puber op stap gaat"

Bed time story ..."Wat te doen als je puber op stap gaat"

“Hallo lieve moeder” zoon kijkt me aan op een manier waarmee hij me als klein jongetje al om zijn vinger wist te draaien. Een blik die tegenwoordig alleen nog maar voor zijn vriendinnetjes bestemd is dus ik voel me voor even vereerd. Normaal gesproken noemt hij me gewoon bij mijn voornaam dus wanneer het woordje moeder valt voel ik sowieso al nattigheid. Maar ik speel het spel –want dat is het – gewoon mee en vraag “zeg het eens zoon.” “heb je misschien een paar euries voor me?”

Ja hoor, als ik het niet dacht. Er is die avond een feest en de entree is drie euro. Dat valt me op zich nog mee maar als ik hoor tot hoe laat het feest gaat duren krijg ik alweer vlekken in mijn nek. “Vijf uur, zo laat “Ja, maar het is zaterdagavond, kom op… en ik heb vakantie.” Is zijn tegenargument. Zijn vrienden die inmiddels gearriveerd zijn hebben zich tot nu toe wijselijk op de vlakte gehouden en staan er een beetje schaapachtig bij te lachen. Tot de grootste oppert, “ ik let wel op hem hoor mevrouw, ik ben de oudste hé.” Ik kijk naar zijn ondeugende gezicht en zucht “tsja dat is een hele geruststelling.” De vrienden beloven mee terug te komen en blijven slapen, dat scheelt.

“Nou vooruit dan maar… wel bij elkaar blijven en geen domme dingen doen. Vooral dat laatste klinkt behoorlijk idioot want wat zijn domme dingen? De preek die ik er normaal gesproken aan toevoeg laat ik dus ook maar achterwege omdat ik nu al weet dat ik wordt onderbroken met een ja ja, natuurlijk niet, we zijn niet dom. Zijn vader die tot nu toe gniffelend achter zijn krant zat verscholen doet nu ook even een duit in het zakje door ze na te roepen “geen dingen doen die ik ook niet zou doen! “ en na mijn venijnige blik… “wat?! Ach laat die jongen toch, hij loopt niet in zeven sloten tegelijk. ” Het wordt voor mij weer een onrustige nacht, maar dat mag uiteraard geen argument zijn om hem thuis te houden en ik weet het naar bed gaan uit te stellen tot een uur of één.

Als er naast me al een heel bos is weggevaagd lig ik nog steeds klaarwakker met twee waakzame oren en één oog op de wekker gericht. Half twee, dat schiet lekker op. Vaders hebben het toch maar gemakkelijk. Terwijl ik me nog maar eens omdraai probeer ik niet te denken aan alle rampen die er over de hele wereld gebeuren. Ik probeer me te concentreren op het gesnurk naast me en doezel zelfs even weg. Dan schrik ik wakker van de buitendeur en het zachte gefluister in de gang. Ik kijk op de wekker – halfdrie- schiet snel in mijn duster en vind het stel in de keuken.

“Wat is er gebeurt?” vraag ik geschrokken. “oh niets, er was niet zoveel aan en we hadden honger.”

“Hij heeft zich keurig gedragen hoor mevrouw” zegt de grootste met het ondeugende gezicht en zet zijn tanden in een broodje pindakaas met hagelslag –volgens pubers een perfecte combinatie-. Ik kijk naar zoonlief die met een glimlach rond zijn mond een eitje staat te bakken. Jajaaaaa…. natuurlijk. “Oké jongens, maak het niet te laat en denk aan de buren dus het geluid een beetje dempen alsjeblieft. “Ja moeder,” klinkt het nu in koor en gerust stap ik weer in bed. Manlief is aan het volgende bos bezig en voordat ik door slaap overmand wordt denk ik lachend aan een stukje dat ik van de week ergens las.

© Copyright Ingrid Punt April 2012

~~~~

“Onze jeugd heeft tegenwoordig een sterke hang naar luxe, heeft slechte manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen. Ze geven de voorkeur aan kletspraatjes in plaats van training… Jonge mensen staan niet meer op als een oudere de kamer binnenkomt. Zij spreken hun ouders tegen, houden niet hun mond in gezelschap, en tiranniseren hun leraren.”

Socrates (ca. 470 – 399 v. Chr.)

~~~~

Watje...

"Kan jij ze niet voor me prikken?"
"Sorry?"
"Gaatjes…"
"Gaatjes?"
"Ja… in m’n oren … kan jij die niet voor me prikken."
Ik kijk hem verbijsterd aan. "Maar waarvoor dan?" Vraag ik ietwat onnozel.
- Nu kun je dat wel aan mij overlaten als er iets gaande is wat ik eigenlijk wel doorheb maar niet wens te begrijpen... laat ik het zo zeggen... blond is dan écht mijn kleur-
"Voor staafjes" luidt het antwoord.
"Pfffffff… gelukkig, ik was al bang dat het voor oorbellen was."

Hij toont me een gevaarlijk uitziend puntig staafje dat uit twee delen bestaat en door middel van schroefdraad aan elkaar gedraaid dient te worden. De bedoeling is, dat er wel eerst een oorlel tussen geplet wordt. Oké staafjes dus.
"En kan je die gaatjes niet gewoon in de winkel laten prikken?"
"Wat denk je dat dat kost?"
Ik heb géén idee maar voor het bedrag dat ze er in de winkel voor blijken te vragen wil ik er zelf wel een stopnaald door heen jagen.


Als moeder van een 15 jarige puber weet ik dat tegenstribbelen geen enkele zin heeft en het een oeverloze discussie zal gaan worden. Zo nu en dan moet je de teugels enigszins laten vieren en zolang het geen 4 mm gaten betreft ben ik bereid tot een compromis.
"Oké... zucht ik dus mak, mijn eigen oorbellen heb ik er ook zelf in gepoerd dus dat moet niet écht een probleem zijn."
"Echt?"
Verbeeld ik het me of zie ik plots een glimp van ontzag in de ogen van mijn puberzoon.
"Ja... echt," zeg ik nu stoer... ik vertel er niet bij dat ik mezelf voor ik met poeren begon eerst moed indronk met een paar glazen sherry... yak wat een goor spul was dat, en dat het ritueel heeft plaatsgevonden op het toilet van het plaatselijke clubhuis, met een botte stopnaald en de kurk van de gore fles sherry. Tsja... pubers blijven pubers, dus wat dat aangaat is er niet écht veel veranderd.



"Vier heb ik er, en allemaal zelf geprikt" zeg ik trots. Ik zie de bewondering in zijn ogen groeien. "Nou vooruit dan maar... kom maar op met die stopnaald en die kurk." Heb ik alles... de watjes voor het bloeden. Aansteker om de naald te ontsmetten... en niet te vergeten de attributen voor het echte werk... de naald én de kurk. Als ik de naald heb ontsmet en de kurk achter zijn oorlel plaats kijkt hij me met een verwachtingsvolle blik in de ogen aan. Ik voel de moed in mijn schoenen zakken.

"Je weet dat het pijn gaat doen hé?" Probeer ik nog even...
"Jahaa... schiet nu maar op" klinkt het ongeduldig.
"Je weet het zeker?" vraag ik nogmaals in de hoop dat hij bij het zien van de stopnaald af zal zien van zijn plan.
"Ja kom op nu maar!"

Ik haal diep adem, sluit mijn ogen en duw de naald voorzichtig door het midden van zijn oorlel. Dat gaat nog niet zo gemakkelijk... de weerstand "vooral de mijne" blijkt groter dan verwacht. Het zweet staat me inmiddels in de handpalmen waardoor de naald halverwege blijft steken en er geen beweging meer in te krijgen is. Dat kreng glijd gewoon tussen mijn vingers door. Na een minuut of tien poeren zonder enige vooruitgang te boeken zit zoonlief even later met een ijsklontje tegen zijn dikke rode oorlel en een verbeten gezicht op de bank.

Als het mijn kinderen aangaat blijk ik toch niet zo koelbloedig als ikzelf had verwacht. Zijn vader mag later de klus klaren. Trots laat hij me later zijn oor mét staafje zien... hij kijkt me lachend aan...... "watje"......


Copyright © Ingrid Punt september 2011

Brood...

Brood

Mijn puberzoon heeft de vervelende gewoonte 'tenminste dat vind ik,' om zijn liefdevol door mij gesmeerde bammetjes in z'n rugtas op te sparen en deze ééns per maand aan mij terug te doneren. Dit gebeurd zonder enig overleg en het blijft altijd een verrassing waar en wanneer ik de verzameling brood 'mét rente, in de vorm van een flinke laag schimmel' terug vind ... meestal op zijn bureau. 'Gelukkig.' beland het niet op school in de vuilnisbak, zodat ik enigszins overzicht houd over wat er niet in gaat, over wat er wél in gaat tast ik compleet in het duister.

Na de zoveelste broodberg terug gevonden te hebben was ik het kompleet zat, en aangezien de Sint in het land is ging ik over tot wat voor mij 'harde actie' betekend. Hier moet ik even bij vermelden dat m’n kind gék is op snoep en vooral op verrassingen… welk kind niet, ook al ben je een puber… Dus alle broodzakjes verzameld en in een leuke jutezak verpakt op zijn bureaustoel gemikt.

Voor hij thuis kwam zat ik mezelf al enigszins te verkneukelen, met in gedachten zijn beduusde, verontwaardigde gezicht voor ogen.
Bij thuiskomst zeg ik dat de Sint een verrassing voor hem heeft achter gelaten…
Z’n puberale blik verraad zoals gewoonlijk dat hij mij als moeder zijnde niet geheel serieus neemt.
Maar om mij te plezieren, althans, zo komt het over duwt hij nieuwsgierig zijn puberhoofd in de Jute zak, om mij vervolgens met een big smile aan te kijken...... 'Ohhhh lekker brood!!!!'

Ach, het is een puber, maar ook een kind van z’n moeder!

Copyright © Ingrid Punt 2010

Puberbrein...

Het heeft even geduurd maar na lang wikken en wegen ben ik er eindelijk achter... met een puber valt absoluut niet ‘normaal’ te communiceren, en wat misschien nóg belangrijker is... ze kunnen er niets aan doen. Het schijnt iets met nog niet volgroeide hersenen te maken te hebben. Met ‘normaal ’ bedoel ik, om en om het woord krijgen en dan ook nog naar elkaar luisteren. Maar na de eerste twee woorden van mijn kant, word ik overruled en krijg ik een negatieve ontlading over me heen waar geen speld meer tussen te krijgen is. Dus absoluut niet proberen want dit is zonde van de verspilde energie.

Uitslapen tot een uur of één, twee? ... ‘t schijnt heel normaal te zijn op die leeftijd, er wordt een stofje aangemaakt in de hersenen dat ervoor zorgt dat ze extra slaap nemen, wat weer nodig schijnt te zijn om de groei van de hersenen te bevorderen. Klinkt allemaal heel klinisch, maar het geeft mij persoonlijk een héél geruststellend gevoel. Een leeg geplunderde koelkast die even daarvoor nog behoorlijk gevuld was... een puberbrein heeft nu eenmaal véél voeding nodig. Als ik voorzichtig opper dat het misschien eens tijd wordt om een beetje orde in de chaos, ' lees zijn kamer' te scheppen, kijkt hij me aan of ik niet helemaal goed bij m'n hoofd ben, en op zo'n manier dat ik het angstige vermoeden begin te krijgen dat zoonlief misschien wel eens gelijk zou kunnen hebben. Chill moeder...... 'Ik ben inmiddels dus ook aan een nieuw woordenboek toe... boeie... duhhhh?'

Als ik m'n puberzoon zeg dat hij een warme trui aan moet trekken omdat het buiten toch wel érg koud is... loopt hij vervolgens in een enkel t-shirt naar buiten... om als de mussen dood uit de boom vallen een wollen muts op te zetten... 't schijnt dan nét mode te zijn. Mijn eerste gedachte was, 'gewoon dwars,' zoals ik me uit een ver verleden nog van mezelf weet te herinneren... maar niets is minder waar... relativeren kunnen ze nog niet, dus alle gevoelens worden heftiger beleefd... het ligt dus niet aan mij... ik ben niet persé een héél vervelende moeder.
Ik heb het inmiddels maar afgeleerd om commentaar te geven en slik snel m'n woorden in.

Tegenwoordig ben ik maar aan het onderhandelen geslagen... 12.00 uur thuis vindt mijn puber te vroeg... 2.00 uur is mij te laat en ergens halverwege ontmoeten wij elkaar... dat betekend voor mij 1.00 uur maar voor hem 1.30 uur... boeie... duhhhh......
Ik geef hem het gevoel dat hij de regie in handen heeft, en hij laat mij in de waan dat hij een gehoorzaam kind is en ik een goede moeder.

Ach, zolang we er beiden de humor nog van in kunnen zien, zal het allemaal wel los lopen, en komt het vást goed.


Copyright © Ingrid Punt 2010