Spanbroek

Spanbroek

Sientje Salden uit Spanbroek

was al vele jaren zoek.

vriend Sieb had haar het laatst gezien ...

’s morgens rond een uur of tien.

Hij gaf haar een laatste zoen,

ze moest nog snel een boodschap doen.

zoende hij misschien verkeerd?

nooit is zij terug gekeerd.

Het zoeken werd al snel gestaakt,

behoorlijk van de weg geraakt,

want haar oude B.M.W.,

vond men terug in Wijk aan Zee.

Vage geruchten gingen snel …

een nieuwe vriend, dan weet je ‘t wel.

hij was al oud maar ook getrouwd.

Sientje was wel vaker stout.

De verhalen - ’t waren er velen-

ze sloot zich aan bij criminelen.

een sterk verhaal was zo verzonnen …

van kruimeldief tot drugsbaronnen.

De geruchten werden gruwelijk,

blanke slavin, gedwongen huwelijk,

Sien kwam vast om door bruut geweld,

Sieb heeft alsnog de Vries gebeld.

R. de Vries wel zeer vermaard … doch,

Spanbroek stond niet op zijn kaart.

daar moest heel Spanbroek het mee doen,

kwam het wellicht toch door die zoen?

Spanbroek mag mooi verder dromen

van Sientje … nooit meer iets vernomen.

©Ingrid Punt augustus 2013

Leven

Leven

“Het leven is een feest

als je er bijna bent geweest.”

Wanneer je weet het duurt maar even,

de dood bespiedt ons elk moment,

er valt echt niets meer te beleven,

paniek ...  er blijkt een mankement.

Begin van ’t einde lijkt gekomen,

krampachtig grijp je elke halm,

wellicht kun je het nog voorkomen,

hou vast dat leven, blijf nu kalm.

Alleen een wonder kan je redden,

die scherpe zeis priemt in je rug,

durft bijna alles te verwedden …

er is beslist  geen weg terug.

Maar dan gebeurt er plots een wonder

-de dood gunt jou nog even tijd-

wat is jouw tijd hier dan bijzonder,

wanneer je aan het leven lijdt.

© Ingrid Punt juli 2013

Relativeren

Relativeren

Hoor de lijster toch eens zingen,

het gras is groener dan tevoor,

bloemen geuren zoet, bedwelmend,

in een wonderschoon decor.

Kikkers kwaken luid en dwingend

in het hoge dichte riet,

door hun kleur en door hun snelheid

wanen zij zich onbespied.

Door de bladeren van de bomen

ziet zij hoe rups vlinder wordt,

de natuur adembenemend

maar haar salaris niet gestort.

© Ingrid Punt juli 2013 

Einder

Einder

Langs de einder van mijn kunnen

sleep ik mij naar gene zij ...

niets geen hemel of hiernamaals

't is gewoon de Mookerhei. 

Ingrid Punt juli 2013

Bezwaard

Bezwaard

Donkere wolken pakken samen 

boven mijn bezwaard gemoed,

dat de postbode te laat kwam 

doet natuurlijk ook geen goed.

Ingrid Punt juli 2013

Schrijven

Schrijven

Elk verhaal al eens geschreven,

ieder vraagstuk aangeboord,

elk gedicht reeds voorgedragen,

't mooiste lied al eens gehoord.

Een nieuw idee vandaag besproken

dat vooralsnog het nieuws bepaalt,
elk relaas dat ooit verteld is

wordt tenslotte achterhaald.

Wat is dan de zin van schrijven

als al het schrijfwerk is gedaan,

velen zullen me nog volgen,

velen zijn me voorgegaan.

Al blijft mijn schrijven uiterst 

zinloos, loop ik achter feiten aan,

mijn verhalen onbeduidend,

het is de zin van mijn bestaan.

Niemand die me kan vertellen

wat de spil is die mij drijft,

schrijven is mijn overleven,

al wat rest en overblijft.

© Ingrid Punt juni 2013

Slank

Slank

Gezette Gre uit Wijk aan zee

leed gruwelijk aan obesitas,

ze schaamde zich, ze zat er mee,

te dik, al sinds de kleuterklas.

Snoepjes, taart en chocola,

appeltaart, gevulde koeken,

ijs, patat, vanillevla,

haar discipline ver te zoeken,

Diëten hield ze nooit lang vol,

haar maag liet vrij snel van zich horen,

dan sloeg haar eetlust weer op hol

en vrat ze meer dan ooit tevoren.

Een bobbel hier, een vetrol daar,

een maagverkleining was haar streven

door corpulentie in  gevaar, 

dat vetschort moest nu snel verdreven.

Die eerste weken… niets te klagen

haar maag -nog slechts een speldenkop-

deed ‘t monster vraatzucht snel vervagen,

ze hield niets binnen, was doodop.

De ingreep leek welhaast te slagen

-de kilo’s vlogen er van af -

haar benen konden haar weer dragen.

totdat haar hart het plots begaf.

Ranke Gre uit Wijk aan Zee

wist haar figuurtje onbetwist,

verlost van vet en dik tevree …

ligt toch maar mooi slank in haar kist.

© Ingrid Punt juni 2013

Flirt

Flirt

Zij zag hem staan

en ook wel zitten ...

atletisch, knap,

gedistingeerd.

Liet ze hem gaan, of

zou ze klitten?

het flirten had zij

reeds verleerd.

Ondanks haar 

schroom, brak ze het ijs

“Ken ik jou niet?”

vroeg ze vrij sloom.

Zijn glimlach bracht

haar van de wijs, 

ze hield haar maag 

niet meer in toom.

Haar zenuwen niet

meer te sturen,

delfde haar eigen,

diepe graf.

Zijn snelle pak

moest het bezuren,

toen zij van spanning

overgaf.

© Ingrid Punt juli 2013

Eiïg

Eiïg

Vandaag voel ik me eiïgg

-synoniem voor halfzacht-

doorgaans niet echt problematisch,

als het voorjaar naar me lacht.

Dan heb ik alles op een rijtje,
zit ik lekker in mijn vel,

blote armen, blote benen,

gun ik de zon gewoon vrij spel.

   In de zon is alles mooier,

echt, ik ben er zó aan toe,
hang niet lekker in mijn dooier,
ik heb slaap en ik ben moe..

Ben eind mei een half paasei,

de kluts totaal, volledig kwijt,

kan er geen chocola van maken

en dat is best lastig op zijn tijd.

Waarschijnlijk moet ik mij verstoppen 

tot de zon me eindelijk vindt,

maar 't is moeilijk te verkroppen

want dat ding lijkt ziende blind.

© Ingrid Punt 2013 geschreven ... geen idee welke maand… april, mei of juni???

Sullig

Sullig

Mary zei, ‘zonder flauwekul.

mijn George is zo een lieve sul,

heeft chronisch last van onbenul,
waarmee ik een geheim onthul.

George werd als kind altijd gepest,

kwam uit een onbenullig nest,

stond altijd onder huisarrest,

die sulligheid werd hem funest.

Daarom is hij met mij getrouwd

omdat ik zo van sullig houd.

‘t heeft me nog geen moment berouwd

die sulligheid voelt zo vertrouwd.'

© Ingrid Punt april 2013

Vreemd

Vreemd

Aan de tafel in de keuken

zit een oude grijze vrouw,

diep verzonken in gedachten,

ze lijkt totaal niet meer op jou.

Even kijkt ze op… afwezig

schenkt zich traag een kopje thee,  

de theepot ooit versierd met roosjes,

nu vergeelde craquelé.

Net als haar levenslust vergaan

-ouder worden is soms wreed-

maar blijft  krampachtig hangen aan,

-ontluistering- dat leven heet.

‘Wil je thee?’ vraagt ze attent

-een déjà vu van eeuwen terug-

dan alle normen onbekend,

keert ze me zwijgend, bot de rug.

Die lege blikken in haar ogen,

waaraan ik nog steeds wennen moet

vragen me soms om mededogen,

al hebben ze een vreemde gloed.

Bleek gerimpeld zijn haar handen,

broos en teer als die van jou

maar hoezeer ik ook mijn best doe

zij blijft voorgoed een vreemde vrouw.

© Ingrid Punt mei 2013

Trouwe vriend

Trouwe vriend

Vanmorgen dacht ik even,

samen wandelen, geen gezeur,

als ik dan roep,‘ we gaan op straat’

staat Bas al voor de deur.

Mijn eigen grote lobbes

van vaag en onbestendig ras,

met trouwe hondenogen,
mijn lieve ouwe Bas.

Wanneer ik dan zijn bal weggooi

en roep ‘Bas pak hem vlug!’

schiet hij er pijlsnel achteraan

en brengt hem weer terug.

En hou ik als beloning

dan wat koekjes voor zijn snuit,

moet alles wat er in gaat er

natuurlijk ook weer uit.

Dan denk ik –natte poten,
 'n grote warme zachte drol-

in zo’n dun plastic zakje, echt,

dat houdt mijn maag niet vol.

Dus Bas, je kan het schudden,

we gaan niet meer op straat

en kijk maar niet zo zielig

-net alsof je echt bestaat-

Vanmorgen dacht ik even,

samen wandelen met de hond

maar ik heb alleen twee katten

dus mijn plan was ongegrond.

© Ingrid Punt mei 2013

Niemendalletje

Niemendalletje

Gewoon een niemendalletje,

het stelt niet echt veel voor,

een klein simpel gevalletje,

je hebt het vast wel door.

Wat orchideeën voor een raam,

dat bootje in de gracht,

die dikke koopman bij zijn kraam,

toerist in klederdracht.

Een volgzaam pingpongballetje,

rood schepje in ’t zand,

oud keukenraam met valletje,

de boot naar Ameland.

Wat mussen op een tafeltje,

drie kikkers in een sloot,

vanille-ijs met wafeltje,

een vers gebakken brood.

De voordeur in het halletje,

een saaie grijze muis,

twee koeien in een stalletje,

het klokje bij u thuis.

Mooi tuintje met een schommeltje,

groen bankje in een park,

wat koekjes in een trommeltje,

solide houten hark.

Even geen wolkje aan de lucht,

geen zorgen, geen gezeur…

vandaag ben ik in deze klucht

geluksambassadeur.

Gewoon een niemendalletje,

het stelt niet héél veel voor,

zo’n simpel klein gevalletje,

vandaag ga ik er voor.

© Ingrid Punt mei 2013

Motje

Motje

In de kamer vliegt een motje,

en net als ik haar vangen wil,

duikt ze midden in een dotje

spinrag … ‘t plakt, dus nog vrij pril.

Zou ik haar nog kunnen redden

van een nare, wisse dood?

’t  Is te laat, de webbewoner

trekt haar naarstig in zijn schoot.

Grote enge spinnenpoten

kapselen het motje in,

even denk ik … oh wat tragisch,

‘t motje heeft vast een gezin.

Maar dan zie ik plots een gaatje

in mijn mooie nieuwe vest,

en dan denk ik ‘Oh, ik haat je”

motje hebt ’t zelf verpest!

© Ingrid Punt Mei 2013

Kinderstemmen

Kinderstemmen

Kinderstemmen in de gang

het lijkt zo kort geleden

gekke clowntjes op ’t behang.

als spoken zijn bestreden.

Knikkers, bal en kinderfietsjes,

groot verdriet, pijn duurt nooit lang,
snottebellen, pleisters plakken,

een knuffel, dan weer spelen.

Teddyberen, toverkollen …

mag het licht aan, ik ben bang,

indianen, paardje rijden,

lachen zonder reden.

Papa stoeien, lekker dollen,

mama, kusjes op je wang,

ridders die hun zwaarden smeden.

‘t behoort tot het verleden.

© Ingrid Punt mei 2013

Pamperen

Pamperen

Een moeder ben je voor altijd

dat kun je niet verleren,

al zijn ze nu volwassen

hebben ze een leuk gezin.

Je hebt ze maar een korte tijd

dat moet je accepteren,

je blijft toch op hen passen,

dat zit er nu eenmaal in.

Probeer het maar te temperen,

wellicht zal het niet lukken,

de zorgen om haar kinderen

zit moeders in het bloed.

Ze zal hen blijven pamperen

hun fouten en hun nukken,

die kunnen haar niet hinderen

ze zijn haar grootste goed.

© Ingrid Punt mei 2013

Het blijft een mooi gegeven ... 

de mooiste avonturen

kun je in je hoofd beleven. 

Eiland

Ik draag een eiland met me mee,

compleet met bos en duinen,

zon … parelwitte stranden en

een zee blauw als azuur.

Wanneer ik maar behoefte voel

kan ik het land afstruinen,

de weg erheen is kort en

vooralsnog niet al te duur.

Mijn voeten in het warme zand

de branding rond mijn benen,

indien de zon erg brand

vind ik verkoeling in het bos.

Een zeilschip ligt voor anker

dus ik ben ook zo verdwenen,

wanneer ik wil gaan varen,

gooi ik alle trossen los.

Voor anderen onzichtbaar

het 'leeft' voornamelijk in mijn hoofd

en blijft altijd bereikbaar

als je er maar in gelooft.

Dus als het me te druk word

of soms eventjes te zwaar…

dan sluit ik snel mijn ogen

en dan is mijn eiland daar.

© Ingrid Punt  mei 2013

Waarschuwing:  Onderstaand filmpje is niet geschikt voor mensen met een zwakke blaas...

Illusie

Illusie

Nu je mij niet meer kunt raken

en ik eindelijk ben verlost,

zie ik klaar …  en o zo helder

wat een tijd het heeft gekost.

Raadselachtig, onbetrouwbaar,

fictie, wazig, nooit paraat,

onbestemd en twijfelachtig

droombeeld … zonder ruggengraat.

Hersenschim kwam tot bedaren

waar hij lang en breed regeerde,

bleek na veel verspilde jaren

die illusie… de verkeerde.

Door dat vage zelfbedrog

-veel geleerd, ik ben er nog-

kwam dan eindelijk de conclusie ...

er is meer dan een illusie.

© Ingrid Punt mei 2013

Vlieland

Vlieland

 

De schemer heeft al ingezet

en zonlicht gaat al uit...

het ruizen van de golven

slechts het enige geluid.

Een vlinder maakt haar 

laatste vlucht, lichtzinnig, onbewust,

totdat ze sierlijk neerstrijkt,

schijnbaar in haar lot berust.

De avond neemt bezit... 

het wad sluit traag en kalm de ogen,

en geeft zich over aan het tij

lijkt stil en onbewogen.

 

Halsstarrig vliegt een meeuw 

in klein, geluidloos, stil verzet

gelaten, deinend op de wind,

bevallig, fraai ballet.
 

De nacht valt over Vlieland...

zelfs de stilte neemt haar rust

tot straks een frisse ochtendbries

het eiland wakker kust.

© Ingrid Punt 7 mei 2013

Het Wad ... wat?

Het Wad

Met een kop vol met zorgen

zware schoenen vol lood,

kom ik aan bij de haven...

sleep mezelf op de boot.

Aldoor jachten en jagen

met het hart in de keel,

overdenk ik mijn vragen...

oh, wat zijn het er veel.

De geluiden verstommen,

brute kracht van de wind

doet mijn zorgen verdommen,

ben weer vrij als een kind.

Met de beukende golven,

het geluid van de meeuwen

overleeft de natuur ons 

al eeuwen en eeuwen.

Laat het denken voor later,

ik heb het even gehad,

starre stress heeft geen vat

op de kracht van het wad.

Ingrid Punt 3 mei 2013