Blogarchief

donderdag 18 juni 2015

Fai-retail - Punten


Fai-retail - Punten


Sommige mensen zijn er verzot op. Vooral oudere dames zijn er voor in. 
Jongemannen daarentegen lopen er niet zo warm voor. Mede door dat gegeven, dacht ik eens grappig te zijn door aan een mannelijke klant te vragen of zijn grote verzameling het gevolg van een erfenis was. Dit bleek inderdaad het geval, waarmee mijn vermeende kwinkslag in schoonheid stierf. Ik heb het natuurlijk over spaarzegeltjes of waardepunten. 
In dit geval de koffiepunten van D.E. 

Bij ons in de winkel kunnen deze sinds kort worden ingeleverd. Alle desbetreffende gegevens van de klant dienen daarbij genoteerd te worden en daar gaat best even wat tijd in zitten. Het is de bedoeling dat de klant thuis eerst zelf even de punten telt en er pakketjes van maakt. Dat zorgt bij de kassa voor een stuk minder oponthoud. 
Je kunt de punten verzilveren voor producten of -als je geen keus kunt maken op een account storten.
Dit laatste wil men nog wel eens letterlijk nemen...

"Kan ik ze hier inleveren?" 
vraagt een klein Indisch dametje me vriendelijk, terwijl ze een doorzichtige plastic tas boordevol punten op ooghoogte heen en weer zwaait.
"Ja hoor, had u al iets uitgekozen of wilt u alleen de punten storten?"
Ze kijkt me niet begrijpend aan en ik wijs haar maar vast de kast met de D.E. meuk. 

Even later zet ze glunderend haar uitverkoren koffiemokje op de toonbank waarna ze de plastic tas over de toonbank leeg kiepert. 
Ik leg haar uit dat ze de punten thuis eerst even had moeten tellen. Geschrokken kijkt ze me aan. "Adoe, maar ik ben van zo verrr gekomennn." 
Ik vrees het ergste en zie haar reebruine ogen vochtig worden. Als ik ergens absoluut niet tegen kan zijn het tranen en zeker niet bij oude dametjes.

"Nou vooruit, het is nu toch rustig, ik zal ze wel even voor u tellen." hoor ik mezelf tot mijn schrik zeggen.
Waarschijnlijk voelt ze zich schuldig want op haar manier is ze ontzettend behulpzaam. Telkens als ik een aantal punten geteld heb, telt zij ze nog even na om ze vervolgens weer op de grote hoop te schuiven. Tot drie keer toe begin ik opnieuw, maar mede door haar aanhoudende gekwek "adoeee, zoveel koffie heb ik gedron-kennn ..." raak ik steeds weer de tel kwijt. 

Het zijn er veel, heel veel en er lijkt geen einde aan te komen.
Uiteindelijk ben ik letterlijk en figuurlijk uitgeteld. 
"Zo mevrouw, de rest van uw punten stort ik op uw account."
"Adoe, account?"
"Ja, account?!"
"Account ... soedah..."
"Nee, het komt echt goed, zie het maar als uw persoonlijke koffiepuntenspaarrekening." 
"O ja," knikt ze gerustgesteld.
Opgelucht begin ik met het noteren van haar gegevens. 
Na haar naam en adres vraag ik naar haar e-mailadres. Waarop ze nogmaals haar woonadres begint te spellen. 
"Nee mevrouw, uw e-mailadres." "Adoe, ik geef je net mijn adres, ik heb maar één adres."
We laten het daar maar bij.

Als ze - zeker een half uur later, met haar koffiekopje huiswaarts keert, is zij gelukkig en ik ook.
Adoe ... intussen ben ik wel toe aan een sterke bak koffie ... maar laat die punten maar zitten.

Ingrid Punt juni 2015


Geen opmerkingen:

Een reactie posten